Kolenperikelen

De heer Schutterop telegrafeert naar de heer Meerburg in Londen, die daar tracht chemicaliën te kopen: "Fabriek in Arnhem wil in april draaien, ik moet daarom onverwijld naar Zweden cellulose kopen. Kom terug en zorg voor kolen."
De heer Meerburg wipt in het vliegtuig, komt thuis en verneemt dat fabriek Ede nog maar voor 5 dagen kolen heeft. Hij wrijft eens door zijn weelderige haardos, stoot enige klanken uit, die Jacobs en De Vries naar de telefoon, telegraaf en mappen doen grijpen, en rekent voor de honderdste maal uit hoeveel kolen hij nog beschikbaar heeft en komt met een volkomen negatief resultaat. Het hele PTT telefoon- en telegraafnet wordt in beslag genomen, alleen om overal te vernemen dat hij niets kan krijgen.
De toestand lijkt hopeloos, dus de volgende morgen vroeg naar Den Haag waar hij het Rijkskolenbureau tracht te verleiden tot een nieuw voorschot op de toewijzing van de volgende maand. Hij vangt niets, krijgt geen kilogram en draaft naar Handel en Nijverheid, wordt daar met grote welwillendheid door steeds hogere ambtenaren ontvangen, maar ..... krijgt geen kolen.
Telefoon uit Ede: de heer Nolet aan de heer v.d.Bosch: "Als ik geen kolen krijg, moet ik stoppen! Moet dat een week van te voren weten."
De heer Meerburg komt 's avonds laat terug, enigszins terneergeslagen (een kwaad teken, want dat overkwam hem niet gauw). Een nieuw plan de campagne: Rijkstextielbureau moet helpen en nog veel meer. De volgende morgen de heren Van Vloodrop en Meerburg daarheen. Prachtige aanbevelingsbrief meegekregen.
Telefoon uit Ede van de heer Nolet: "Net een schip kolen aangekomen in Wageningen met voorraad voor 3 dagen, dus even uitstel van executie".
De heer Meerburg weer naar Den Haag, nu met de heer Hummel. Goochelen met grote getallen en nieuwe mogelijkheden, ditmaal met succes. Toewijzing gekregen voor 2 a 3 weken kolen, als wij ze maar van de Nederlandse mijnen getransporteerd kunnen krijgen.
Net iets voor de heer Hummel. Hij zit de volgende morgen om 7 uur al weer in de auto naar Heerlen. Als hij geen wagons kan krijgen, neemt hij de kolen wel in de zak mee...
Wat later aan de telefoon de heren Meerburg en Van Dijk: " Zojuist beschikking gekregen over een paar honderd ton pakhuisfijne kolen van kolenhandelaren in Arnhem en omgeving". De te halen partijtjes varieerden van 100 tot 4000 kg. Protesten van de andere zijde. Wat de heer Van Dijk allemaal gezegd heeft is niet geschikt voor een fatsoenlijke krant, maar het gruis werd gehaald en Ede draait nog. Het werd mei 1946 voordat fabriek Arnhem zijn cellulose kreeg en kon gaan spinnen.