Rijwielbelastingplaatje

De Nederlanders verplaatsten zich in de jaren voor de 2e wereldoorlog massaal met de fiets. Massaal wil dan ook zeggen met be­perkingen, want nog niet iedereen kon een fiets kopen. Meestal als je een baan had, lukte dat wel, maar was je werkloos, dan fietste je met een 3e of 4e-hands, of een zelf in elkaar gezet karretje. De overheid had toen nog niet het melkkoe 'de auto' ontdekt, want daar waren er nog niet zoveel van. Wel veel fietsen.

Wat gebeurde er.

De overheid besloot mee te genieten van het fietsgenot en voerde het koperen rijwielbelastingplaatje in. Dat plaatje werd aan de fiets bevestigd of moest meegedragen worden in een leren labelhouder aan het stuur. Dat plaatje kostte fl.2,50. Ogenschijnlijk niet zo'n groot bedrag, maar wat de doorsnee man kon kopen waren alleen de eerste levensbehoeften. Was je werkloos, dan kon je het belastingplaatje kopen voor 10 cent bij de sociale zaken van de gemeente en dan werd daar duidelijk zichtbaar een gat inge­ponst. In juni 1937 maakte de toenmalige bedrijfsleiding bekend, dat het bedrijf voor 10 centen de naam en het adres van de eigenaar er in wilde stempelen. Het gebeurde namelijk meermalen dat iemand zijn plaatje verloor. Menig oudere zal zich best herinneren dat hij een bekeuring kreeg voor het niet bij zich dragen van het plaatje. Het belastingplaatje verdween in de zomer van 1941. De toenmalige bezetters wilden een royaal gebaar maken naar de bevolking. Bijgaand een foto van een wachtende fietsers (ca. 60 jaar geleden) op de stationsweg vlak voor de overweg.Zij hadden ongetwijfeld een belastingplaatje.



Dutch

Op 30 november 1933 maakte de toen­malige directeur in een bekendmaking bekend, dat in de officiële stukken niet het Engelse woordje Dutch voor Nederland gebruikt mocht worden, maar "Netherland". Als reden noemde hij dat het woordje Dutch herhaaldelijk tot misverstand aanleiding gaf met Deutsch en Duts (België). De letterlijke tekst luidt: "Aangezien het zeker als een algemeen Nederlands belang kan worden gezien dat aan de naam van ons land in het buitenland geen onsympathieke associaties verbonden worden".
In 1933 wist men nog niet van een verenigd Europa.

Rattenplaag

In een mededeling van 8 juni 1928 lezen wij: "Voortaan kunnen gevangen ratten ingeleverd worden bij het ketelhuis. Voor elke rat wordt als voorheen fl.0,25 premie betaald. Vermoedelijk werd de rattenplaag veroorzaakt door de toenmalige grondstoffen in het bedrijf. En dat het ketelhuis de inleverplaats was, heeft natuurlijk te maken met de crematie.
Zo overpeinzend dachten we, belastingplaatje fl. 2,50, jòh 10 ratten vangen en je kunt fietsen!