Pensioenfonds

Dat iemand met betaald pensioen ging, was in Nederland in die jaren niet zo gewoon. Heel veel mensen hadden, nadat ze niet meer konden werken, geen inkomen meer. Alleen ambtenaren, spoorwegpersoneel en enkele andere grote instellingen hadden een pensioenfonds.
Maar ook de Enka liep niet achter. Op 1 juli 1930, dus ruim 60 jaar geleden, werd het pensioenfonds opgericht. Enka was daarmee één van de eerste grote Nederlandse bedrijven, die de zorg voor de oude medewerkers ging organiseren. In de beginfase betaalde een werknemer 3% premie van zijn loon en op 65-jarige leeftijd kon je dan met pensioen gaan. Ook zoals nu was het aantal dienstjaren van belang bij de hoogte van de uitkering. In een bekendmaking van 5 juni 1929 lezen we bij de voorbereidingen tot het oprichten van een fonds, dat het de naam kreeg van "Enka Pensioenfonds". In eerste instantie alleen mannelijke werknemers van 21 jaar en ouder konden toetreden na beslissing van het bestuur. Voor de vrouwelijke medewerkers was er niets geregeld. Dit kwam pas jaren later.
Zoals al gezegd, was een pensioenfonds in die jaren een luxe. Met enige trots vertelde een werknemer in die jaren dat hij in het pensioenfonds zat van de Enka. Een groot gedeelte van de Nederlandse werkende bevolking kon dat niet zeggen. Er waren toen veel minder ambtenaren dan nu.
In de vijftiger jaren, als gevolg van de Noodwet Drees, kwam de AOW, de Algemene Ouderdomswet.
Wij weten niet of de heer Tarner nog vele jaren mocht genieten van zijn pensioen: dat geluk kan men niet vooruit betalen. Maar hij was één van de velen, die een onbezorgde welverdiende oude dag mocht beleven, dankzij de initiatiefnemers van de dertiger jaren.