Het aantal actieve medewerkers was tot in de zestiger jaren aanzienlijk hoger dan tegenwoordig. In 1965 waren er 1900 medewerkers. Dat was in de tijd dat de personeels- en salariskantoren nog gescheiden waren. Elke week werden de salarissen uitgeteld en in zakjes ge­stopt voor het personeel in weekloon.
Ook de administratie rond het personele gebeuren was, vergeleken met nu, veel intensiever. Elke afdeling had een eigen tijdschrijver, die de contacten verzorgde met het personeelskantoor. Doordat er veel uitvoerend werk verricht moest worden, was er ook veel toezicht.
In de textiele eindverwerking lie­pen bijvoorbeeld 7 meesters en 18 voorlieden. Deze groep, waarbij ook de sorteerinpakafdeling hoorde, werkte onder leiding van een hoofdmeester. Dit voorbeeld kan ook gebruikt worden voor de andere produktie-afdelingen en technische diensten. Er was groot verloop onder het produktiepersoneel en de opleidingsafdeling zorgde steeds voor nieuwe vakmensen. Toch was het grootste gedeelte van het personeel het bedrijf trouw en ging pas weg vanwege pensionering en dat was met 65 jaar. Door die vaste kern ontstond er in die jaren een stroom van jubilarissen, die hun 25- of 40-jarig dienstjubileum vierden.

Het jubileumspeldje voor 25 jaar trouwe dienst.

We ontdekten in een overzicht van 1965 dat er in dat jaar 65 jubilarissen waren. 44 Medewerkers vierden hun 40-jarig dienstjubileum en 21 hun 25-jarig dienstjubileum. Voor de 40-jarigen was hun indiensttredingsjaar 1925 en de 25-jarigen in het eerste oorlogsjaar 1940. Er kwamen weken voor, waarin 4 mede­werkers hun 40-jarige dienst vierden!

Het jubileumspeldje voor 40 jaar trouwe dienst.

De medewerkers, die nu belast zijn met de organisatie rond een jubileumviering zullen er bij rillen. Maar in die tijd was er één medewerkster extra in dienst, die dit verzorgde. Dat was mejuffrouw Bender. Veel ouderen zullen haar nog wel herinneren.

De eerste 40-jarige jubilaris in 1965 was een vrouw, Neeltje van Grootveld

Zij was ook de eerste vrouwelijke jubilaris van bedrijf Ede. Zij heette Neeltje van Grootveld. Neeltje was in 1925 begonnen en zij kwam met de Enka-trein uit Nijmegen. Neeltje was een bekende verschijning in de textielafdelingen. Zij manicuurde de vingers van de textielwerkers. Met een klein tafeltje en een stoel verplaatste zij zich door de textielafdelingen en de meester zorgde ervoor dat alle jongens om de beurt bij haar kwamen. De toenmalige fijne garens, veel 44dtexf12 en 55dtexf18, lieten niet toe dat er met ruwe handen in het garen werd gewerkt. Neeltje was ook sociaal ingesteld en zij sprong in de bres voor meisjes, die naar haar idee niet goed behandeld werden.
Ook de Sint Nicolaasacties stimuleerde zij en voor veel activiteiten was zij de grote animator. Ook heeft zij jaren in de fabriekscommissie voor meisjes gezeten (voorzitster) en daardoor ook in de OR. Zij kreeg op haar jubileum in januari 1965 de eremedaille in de orde van Oranje Nassau uitgereikt. Op 1 april 1966 werd zij gepensioneerd. Toen zij in dienst kwam in 1925 was zij 17 jaar oud.

Frans Eimers uit Wageningen, spinner, 42 dienstjaren.
De speldjes op deze pagina waren zijn verdienste.