De uitzending stond in het kader van culturele zaken en de VARA televisiegroep, o.l.v. regisseur Ben Steggerda. De bedoeling was het viscoseproces te volgen van boom tot kleding. De cellulose bereiding met de houtkap in Zweden stond reeds op een filmpje, dat vormde de inleiding. Dit filmpje werd verkregen via het Zweedse consulaat in Rotterdam.

Bij het maken van het draaiboek moesten er heel wat problemen opgelost worden. Het minst moeilijke was de mode-show. De totale uitzending duurde 30 minuten, waarvan de laatste 8 minuten bestemd waren voor deze show.

Voor die show had de VARA Maud Teitelbaum en Evert Garritsen meegenomen. Ede bracht Anneke Bleyenberg in en een leerling van de modevakschool uit Arnhem, Els Klinkert-Valk. Enkele heren van de afdeling Verkoop uit Arnhem adviseerden, om gelijk een goed verkoopverhaal van viscoseprodukten te krijgen. Dat zou nu wellicht niet meer mogen.

De eigenlijke opnames in het bedrijf gaven de meeste hoofdbrekens. Op de plaatsen waar gefilmd moest worden werden kabels gelegd, allerlei verbindingen moesten tot stand gebracht worden. Een staf van technici van de VARA en van het bedrijf zorgde voor geluidsverbindingen en verlichting. Medewerkers werden geïnstrueerd etc. Telefoonverbindingen werden aangelegd naar de televisiewagen buiten.

Er werden meerdere camera's gebruikt, die ook tijdens de opnames op een andere plaats gezet moesten worden. In het grote magazijn was een decor opgesteld waar ook de commentator zetelde. Daar vond ook de kledingshow plaats. Een paar dagen voor de uitzending werd er droog gerepeteerd. Opnamemensen slopen met zoekende blikken door het bedrijf. Niets maar ook niets mocht aan het toeval overgelaten worden.

Tijdens die generale repetitie waren alle medewerkers die actief betrokken waren bij de uitzending nerveus. De toenmalige bedrijfsdirecteur, de heer P. Tesselhof, was onuitputtelijk in geduld om het verhaal van garen maken te vertellen aan de VARA mensen. Hij was het rustigst. Hij kwam zelf ook in beeld op het chemisch lab om daar een labscéne te spelen.

Tesselhof aan het woord in de labscene.
 

Toen brak 3 april aan. De uitzending was uiteraard 's avonds en op verschillende plaatsen werden TV toestellen neergezet voor de kijkers, o.a. ook in de Reehorst. Het aantal toestellen was onder de Edese bevolking nog niet groot. Het lag wat lager dan het Nederlands gemiddelde. Veel Edenaren keken met gefronste wenkbrauwen en met enige terughoudendheid naar die wereldse dingen.
Maar toch wilden veel medewerkers het niet missen en zochten familie, vrienden en buren op, die in het gelukkige bezit waren van een TV toestel.
Ook radiozaken zetten een TV toestel in de etalage, zodat ook daar de uitzending gezien kon worden. Dat gebeurde al meer, bijvoorbeeld bij belangrijke voetbalwedstrijden.
De uitzending verliep perfect. Toen het eindigde om 21.40 uur slaakten velen een zucht van verlichting. Geleidelijk en moeiteloos waren de zwart-wit beelden op het scherm verschenen. Toch was er een anti climax. Veel medewerkers die erbij betrokken waren, zeiden tegen elkaar; was dat nou alles ! Een half uurtje uitzending, zelf niets gezien !! Al die moeite en inspanning, dagenlang in de zenuwen !! Maar de Nederlandse bevolking heeft locatie Ede kunnen zien en dat had zeker voor die tijd een culturele waarde, en de afdeling Verkoop was met de reclame in haar nopjes. In die jaren was een live uitzending ook meestal het einde, het opnieuw nog eens terugkijken was niet altijd mogelijk.

Zo was op 3 april 1958 locatie Ede in de ether en wellicht zullen de oud medewerkers zich dat nog kunnen herinneren.