De eerste 40 jaren van het EME.

In het herfstnummer van de "Spindop" uitgaven van 1964 vonden wij wat we zochten: een uitgebreide informatie over het Enka"s Mannenkoor Ede (EME). Al eerder schreven wij uit de rijke historie van bedrijf Ede over het verenigingsleven, dat floreerde dankzij de fabrieksbevolking en zich uitte in voetballen, het ontstaan van "De Reehorst", het zwembad, etc. Deze keer iets over de zangkunst en wel over de eerst 40 jaar van het koor: 1925-1965. Zoals het meestal gaat, begint het klein en eenvoudig. Als dan echter de voedingsbodem goed is, in dit geval de behoefte aan groepsgewijs zingen, dan kan uit een simpel gebeuren iets groots ontstaan. Zo ging dat ook met het koor.  

EME in het jubileumjaar 1965

De toenmalige beheerder van de Reehorst, de heer Karel Laurens, die ook werknemer bij Enka was, richtte in 1925 een dubbel mannenkwartet op. Al binnen het jaar was het kwartet een mannenkoor geworden met de heer Post als voorzitter. De heer J.F. van Zutphen, een zeer muzikale man uit Wageningen, werd dirigent. Als bekwaam zangpedagoog en zelf een geschoold cellist bij de toenmalige Arnhemse Orkestvereniging, haalde hij uit het koor al het mogelijke, dat latent aanwezig was. Hij gaf het koor allure.

Al in 1935, dus 10 jaar na de oprichting, organiseerde het koor een concours in Ede, waaraan maar liefst 47 verenigingen deelnamen, bestaande uit ca. 2000 mannen en vrouwen. Een ongekend groot festival voor het dorp Ede. Enka"s mannenkoor werd Ede"s cultuurbezit.

EME in volle glorie.

Het koor bestond in die jaren uitsluitend uit Enka-werknemers. Dat veranderde in de verschrikkelijke crisisjaren. Ook koorleden hoorden bij de ontslagenen en zij meenden dat ze dan niet meer bij het koor hoorden. Dat misverstand werd al snel uit de weg geruimd en zij bleven als ex-werknemers lid van het koor. Op die manier kregen zij m moeilijke periode.  

In de oorlogsjaren ging het ook mis. De "Kultuurkamer" stelde onaanvaardbare eisen aan het koor. Dit leidde ertoe dat het koor in 1942 in ruste ging.

Fotocollage EME, wie is wie?

Direct na de oorlog kon weer vrijuit gezongen worden. In 1947, kort na de Tweede Wereldoorlog, nam de dirigent, de heer Van Zutphen, afscheid. Hij droeg de dirigeerstok over aan Jan Coljé. De heer Coljé was echter nog niet helemaal beschikbaar.

De heer Albert Pijl, ook een muzikale man, nam het dirigentschap tijdelijk over tot de heer Coljé in 1951 beschikbaar kwam. Vanaf dat moment kwam er voor het koor een ongekende bloeiperiode. Hij voerde het koor naar de uitvoeringen van klassieke werken. Fragmenten uit de operaliteratuur werden hoogtepunten van elk concert.

Verscheidene bekende operazangers werkten aan de uitvoeringen mee. Het aantal zangers telde in die jaren ca. 80. Het koor had een groot aantal vrienden en vriendinnen in de omgeving, maar ook ver in den lande.