|
30 jaar Spaanse
medewerkers in Ede
In het
jaartallenboekje van locatie Ede ontdekten wij dat in 1963 de eerste
groep Spaanse medewerkers ons bedrijf binnenkwam. Een periode van 30
jaar is niet mis en dan te weten dat van deze eerste groep er nog
een aantal op de locatie Ede werken. Hoe ging de werving en selectie
in die tijd in Spanje? Dat begon met overleg over arbeidsvoorziening
tussen de regeringen van Spanje en Nederland. In de provincie
Gelderland waren een aantal grote bedrijven die behoefte hadden aan
meer uitvoerend personeel. In Italië kon men minder goed terecht,
omdat daar de economie begon aan te trekken.
De provincie in Spanje waar de Nederlandse bedrijven mochten werven
werd Galicië. Deze provincie ligt in het Noord-Westen van Spanje. In
samenwerking met en onder toezicht van de emigratieinstituten in
o.a. de steden Orense, Vigo en La Coruña werden kandidaten gezocht
via de plaatselijke kranten. De leeftijdsnorm was 22 tot 30 jaar en
men moest gezond zijn. Een kandidaat kon zich laten inschrijven en
onderging daarna een medische keuring. Er werd geselecteerd op
geschiktheid om in het buitenland te werken.
Uit Nederland kwamen personeelsvertegenwoordigers van de bedrijven
die nieuw personeel nodig hadden. Van Ede was dat indertijd de
personeelschef, de heer Neervoort. Ons bedrijf zocht uiteraard
personeel dat geschikt was om met garens te werken en dan kijk je
naar andere specialiteiten dan bijvoorbeeld bij personeel voor een
metaalwarenfabriek

Spanjaarden in Ede
In 1963 werkten er al grote groepen Spanjaarden in Nederland, met
name bij de Hoogovens in IJmuiden. Over de leefgewoonten van
Spanjaarden wist men in het Gelderse niets en enige informatie werd
verkregen bij een aantal bedrijven die al enige ervaring hadden. Het
was voor de locatie Ede een hele onderneming, maar de toenmalige
leiding heeft het aangedurfd en met succes.

En zo kwamen de
eerste groepen nieuwe medewerkers in 1963 het bedrijf binnen. Dat
waren er eerst enkele tientallen maar later werden de groepen
groter. De huisvesting was toen verdeeld over Ede en Otterlo. Toen
de groep zich ging uitbreiden en er al enige ervaring was verkregen
van de arbeidsprestaties en de eerste wederzijdse
aanpassingsproblemen waren gepasseerd, werd er een groot wooncomplex
gebouwd aan de Bennekomseweg, schuin tegenover de Reehorst.

Nuestra-Casa, Ede
{Klik op de foto voor een uitvergroting}
Daar woonden niet
alleen onze Spaanse medewerkers, maar ook die in Arnhem bij de AKU
werkten. Deze Arnhemmers gingen met bussen naar en van het bedrijf.
Later werd er ook in Arnhem aan de Dr.Lelieweg een groot complex
gebouwd. Door verschillende omstandigheden liep het aantal in de
zeventiger jaren geleidelijk terug. Er was een verloop van jonge
Spanjaarden die toch weer graag terug gingen, met hun spaarcenten,
naar hun vaderland. Door de minder goede economische situatie werd
dat niet aangevuld. Ook waren er veel wooncomplexbewoners die met
hun vrouw in een eigen woning gingen wonen.
De laatste groep Spanjaarden, en dat waren er nog maar enkele
tientallen, meest vrijgezellen, werd gehuisvest in de Italiaanse
Casa aan de Oude Velperweg in Arnhem. Het complex aan de
Bennekomseweg kwam leeg te staan en werd afgebroken. Maar ook de
Casa in Arnhem bestaat niet meer. De groep Spanjaarden van het
eerste uur die nog in Nederland wonen zijn bijna allemaal gehuwd en
wonen in Ede en omgeving. Veel jonge Spanjaarden hebben toen een
vrouw gevonden in hun vaderland en een enkele heeft een Nederlandse
vrouw getrouwd.

Reeds in
1956 kwamen de eerste buitenlandse werknemers al naar Enka Arnhem.
Dit was een terugblik met grote stappen door de jaren heen.
Terugkijkend kan men stellen dat de Spanjaarden een belangrijk
aandeel hadden in de arbeidspopulatie van de Nederlandse AKU
bedrijven in Gelderland. Toen er weinig Nederlandse arbeidskrachten
voorhanden waren, zijn de Spanjaarden, maar ook de Italianen en
later Turken en Marokanen, de redders geweest en konden de bedrijven
blijven draaien.

Bekendmaking van
de sluiting van Nuestra Casa Ede
 |